อภิมหามรสุมสากกระเบือยันเรือรบ

อัพเดทช่วงปิดเทอมอันแสนจะ... นะ

ช่วงนี้เป็นช่วงซวยอย่างแรง

(เรื่องหลายอย่างมันมาสุมๆกันช่วงนี้พอดี)



1. สองสามสัปดาห์ก่อน เป็นหวัด อากาศเปลี่ยนฉับพลัน หนาวโคด

และเหมือนจะเป็นหวัดแล้วก็มีไข้ นี่ยังไม่เท่าไหร่ ต้องข้อต่อไป...



2. เข้า ICU เพราะภูมิแพ้ระดับรุนแรง บวมแดงทั้งตัวจนหายใจไม่ออก

ไปถึง รพ.ก็เป็นลมหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์พอดี (ความดันตก เลือดไม่ไปเลี้ยงสมอง)

คือถ้าไม่ตัดสินใจไปโรงพยาบาลวันนั้น หรือพ่อพาไปส่งไม่ทันนี่ คงตายไปแล้ว



ซึ่งตอนนี้แม้ว่าจะหายดีแล้วก็ยังไม่รู้ว่าแพ้อาหารหรือยาตัวไหน

แต่เบื้องต้นสันนิษฐานว่าเป็นเพราะไทลินอลที่กินเข้าไปก่อนหน้านั้น (ตอนที่เริ่มจะมีไข้)



ช่วงมกราเคยมีอาการแพ้ครั้งนึงหลังกินไทลินอลไป 1 เม็ด

คราวนี้กิน 2 เม็ด ไม่รู้เกี่ยวมั๊ย แต่หมอบอกว่าความแรงของอาการไม่เกี่ยวกับขนาดของยา

อีกเดือนคงได้รู้ผล ตอนนี้ยังตรวจไม่ได้ หมอบอกว่าต้องรอเซลล์ภูมิแพ้ในร่างกายลดลงก่อน



3. ออกจากโรงพยาบาลมา เป็นริดสีดวง

ถ่ายแล้วมีเลือดออกมาด้วยอ่ะ แบบตอนอยู่รพ.ไม่ค่อยได้ถ่าย เอาแต่นอนซมอยู่บนเตียง

พอออกจากรพ.มาเลยได้เรื่องเลย

ก็พยายามกินน้ำเยอะขึ้น แล้วก็กินนมเปรี้ยวบ่อยขึ้น

หลังๆนี่หายดีแล้ว ตอนถ่ายนี่นั่งลุ้นตลอดว่าจะมีเลือดหยดลงมาทีหลังรึเปล่า ฮ่าๆๆ




4. ไม่รู้จะจั่วหัวเรื่องว่าไรดี แต่เอาเป็นว่า

ตอนแรกเหมือนทุกอย่างจะดำเนินไปตามปรกติ

แต่มีวันนึงที่เราตัดสินใจผิดไปนิดเดียว นิดเดียวเท่านั้น... (เรื่องของ choice)

เคยมั๊ยแบบเวลาทำข้อสอบแล้วตอบผิด มารู้เฉลยทีหลัง


แบบ ถ้าไม่ทำอย่างนี้ จะไม่เกิดอะไรยืดเยื้อตามมาเป็นหางว่าว

นั่นแหละ พอรับผลจากการตัดสินใจนั้นไปเรียบร้อย

ค่อยมาเสียดายทีหลังว่ากุไม่น่าเลือกทางนี้เลย ฮ่าๆๆ ( "สมมติว่า" หัวเราะทั้งน้ำตา)


อืมม มันเป็นผลที่ค่อนข้างจะแรงกับสุขภาพกายและใจเราทั้งสองสถาน

เหมือนกับโดมิโน พอล้มตัวนึง มันพังไปทั้งแถบ

ตอนนี้เราก็ตกที่นั่งลำบากแบบนั้นแหละ ฮ่าๆๆ (T^T)


อืม แต่อะไรที่เราพลาดไปแล้วเรากลับไปแก้ไม่ได้แล้ว...

เราควรจะอยู่กับสิ่งที่เหลืออยู่ ละกันเนาะ

อะไรที่เราแก้ไขได้เราก็จะค่อยๆแก้ไป อะไรที่แก้ไม่ได้ก็ช่างมัน



5. ก่อนเปิดเทอมเราจะต้องเจอกับเรื่องใหญ่อีกเรื่องนึง

สำหรับเราแล้ว มันเป็นเรื่องใหญ่กว่าการสอบไฟนอลซะอีก ฮ่าๆๆ แค่คิดก็หนาวแล้ว

เพราะมันไม่ใช่แค่ข้อสอบ แต่มันเป็นโจทย์ของชีวิตจริงๆ ที่เดิมพันด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้


เหมือนจะพร้อมแต่ยังไม่พร้อม เพราะตอนนี้สภาพจิตใจยังไม่โอเคดี เราพอจะรู้ตัว

เหมือนจะกลัว แต่ก็ต้องฝ่าออกไปให้ได้ ต่อให้ยังกลัวอยู่ ก็ต้องพังทลายมันออกไปทั้งๆที่ยังกลัวนั่นแหละ



--------------------------------------------------------------------------------------


พรุ่งนี้จะเป็นยังไงนะ...

ชีวิตคนเราดำเนินต่อไปได้ด้วยความหวัง

ความหวังที่ว่าชีวิตจะต้องมีวันที่สดใส และจบเรื่องราวที่เลวร้ายได้ซะที


ความทุกข์ต่างๆเหล่านี้ ที่เราต้องพบเจอ ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปซะทีเดียว

มันก็เป็นขั้นตอนนึงที่จะช่วยให้เราเข้าใจเวลามีใครมาปรึกษาเราในอนาคต... :)



ปล. หลังๆเรารู้สึกว่าตัวเองเริ่มกลายเป็น lone wolf มากเข้าไปทุกที

แก้ปัญหาเองตามลำพังมันก็ได้ฝึกเยอะอยู่หรอก แต่บางทีจะดีกว่าถ้ามีคนมาช่วย

หรือเพราะมันเป็นแค่ช่วงปิดเทอม?