My Living Room :)

แค่

2012-01-09T22:41:00.001+07:00

แค่ตั้งใจจะเริ่ม ฉันก็เห็นปลายทางแล้ว

ที่เหลือก็แค่เดินไปเรื่อยๆ โดยไม่หวังอะไร

สร้างเหตุไปเรื่อยๆ ... เรื่อยๆ

เมื่อเหตุถึงพร้อม ผลจะปรากฎ

ความรักคืออะไร?

2011-12-02T23:43:00.002+07:00

"ความรักเป็นความจริงไม่ใช่อารมณ์

ไม่ใช่เป็นเรื่องต้องร้องไห้ ไม่ใช่ความรู้สึกอ่อนไหว" (กฤษณมูรติ, 2550)

ความรักคืออะไร?

- ความรู้สึกดูดดื่ม?? ความปรารถนาจะเป็นเจ้าของในอีกฝ่าย??

- ประกอบไปด้วยความคาดหวัง?? แม้กระทั่งคนที่บอกว่าจะให้โดยไม่คาดหวังอะไร (แต่ก็คาดหวังที่จะให้)??

- เป้าหมายของความรักล่ะ?? เรารักได้เพียงหนึ่งคน หรือไม่กี่คน(กิ๊ก) ??

ความรัก กับความเป็นอิสระ กับความกว้างของจิตใจ มันอยู่ร่วมกันได้หรือไม่?

ใจที่เราสามารถเผื่อแผ่ให้ทุกสิ่งโดยไม่เลือกเป้าหมาย นั่นเป็นความรักได้หรือไม่?

ใจที่ไม่หวั่นไหวไปด้วยความชอบหรือความชัง เป็นความรักไหม?

ใจซึ่งละเอียดอ่อนต่อผู้คน แม่น้ำลำธาร สัตว์เลี้ยง แมลง ต้นไม้ใบหญ้า เป็นความรักได้หรือไม่?

ใจซึ่งละทิ้งตนเอง ไม่เหลือแม้ความรู้สึกที่ได้เป็นผู้ให้ ไม่เหลือความรู้สึกที่ได้เป็นผู้มอบความรัก คือความรักหรือไม่?

-------------------------------------------------------------------------------

ความรักที่แท้ (ไม่ใช่แบบโรแมนติก) มีเรื่องน่าแปลกอยู่อย่างหนึ่ง

ถ้าเราคิดหรือเกิดสำนึกว่าเรากำลังรักผู้อื่น นั่นหมายความว่า ขณะนั้นความรักมิได้เกิดขึ้น

ความรักเกิดขึ้นในภาวะที่ปราศจากตัวตนเท่านั้น (เน้นว่า ปราศจากตัวตน เท่านั้น)

ภาวะที่ปราศจากตัวตน คือขณะที่เราได้ลดตนเองลงอย่างสมบูรณ์ เพื่อเอาใส่ใจกับรายละเอียด

เอาใจไปใส่ลงในการสังเกตโลกและสรรพสิ่งเหล่านั้น

โดยละทิ้งความอยาก ความปรารถนาและความต้องการของตนเองลง

เมื่อนั้นที่เราจะสามารถเชื่อมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับสรรพสิ่งได้ และความรักที่แท้จริงจะอยู่กับเราตรงนั้น

เราเองจะไม่ลึกลับแปลกหน้าต่อโลก และโลกจะไม่ลึกลับกับเราอีกต่อไป

อัพเดทก่อนปิดเทอม

2011-09-28T16:50:00.003+07:00

เวลาผ่านไปไวยังกะจรวด

ช่วงๆต้นๆที่เปิด blog นี้ เป็นช่วงก่อนเข้า ป.โท counseling

พอมาถึงตอนนี้ จะจบ ปี 2 เทอม 1 แล้ว (ประมาณครึ่งทางละ)

1.

ความเข้าใจเดิมที่เคยมีก่อนเข้ามาที่นี่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง (เคยคิดไว้ว่า ป.โทที่นี่จะง่าย)

แต่พอมาเจอเข้ากับตัวก็รู้ว่า...มันสาหัสขึ้นทุกเทอมอย่างที่ อ.เติ้ลบอกไว้จริงๆด้วย

ถ้าน้องๆมาบอกว่า ป.โท counseling ง่ายนี่ กุจะขอเถียงว่าไม่จริง จะท้าให้มาเรียนดูเลย ฮ่าๆๆ

2.

คณะจิตวิทยาเปลี่ยนไปเยอะมาก...

(จริงๆมันก็เปลี่ยนไปเยอะตั้งแต่หลังรุ่นกุเรียนจบไปสักพัก)

น้องๆป.ตรีส่วนใหญ่ในคณะคงจะรู้ดีว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง เหอะๆๆ

การเปลี่ยนแปลงก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดี

และการมีการประชุมหรือหารือกันระหว่างนิสิตกับอาจารย์ชนิดที่ไม่เคยมีมาก่อนนั้น

ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดี

อย่างน้อยแต่ละฝ่ายก็จะได้เข้าใจกันมากขึ้นด้วย

แต่ลึกๆแล้วในใจก็ยังมีความทรงจำที่มันมาเปรียบเทียบกับปัจจุบันนี้ด้วย

สมัยก่อนเข้าไปเปิด web reg ดูวิชาเรียนมันช่างเยอะแยะ

สมัยนี้น้อง ป.ตรีกลับบ่นว่าแทบจะไม่มีอะไรลงเรียนแล้ว

(คือมันก็ไม่ใช่ไม่มีเลยนะ แต่น้องเรียนกันไปหมดแล้ว มันจะซ้ำ จนหลายคนเลือกลงวิชานอกคณะเป็นวิชาโทแล้วเนี่ย)

พูดอีกอย่างนึงคือ ตัวเลือกน้อยมาก

พอรู้งี้แล้วก็แอบอนาถจิตเล็กๆ

อาจเรียกได้ว่าเป็นยุคมืดก็ได้ ฮ่าๆๆ มันเป็นแค่มุมมองส่วนบุคคลหน่ะ

(แต่เชื่อว่าอีกเยอะที่เป็นเด็กป.ตรี แล้วเจอเรื่องนี้โดยตรงจะรู้สึกแบบเดียวกัน

อาจมากกว่ากุด้วยซ้ำ เพราะกุพ้น ป.ตรีมาแร้วหนิ)

3.

ชีวิตชิวๆที่บ้าน . . . ?

No way... ยากส์โคดๆ ที่จะได้อยู่บ้านแล้วว่างทั้งวัน

เทอมนี้วันไหนได้อยู่บ้าน = ปั่นงาน

วันไหนว่างงานจะรู้สึกผิดเล็กๆ ฮ่าๆๆ

เพราะตราบใดที่ยังไม่ปิดเทอม งานก็จะยังล้นมืออยู่นั่นแหละ

แต่เดี๋ยวจันทร์หน้ากุก็หลุดพ้นละ เข้าสู่ภาวะปิดเทอม

...แต่ ปิดเทอม ก็เหมือนไม่ได้ปิด

เพราะมีโครงร่าง Internship กะ โครงร่าง Thesis จ่อคอหอย รออยู่

เป็นการหลุดพ้นจากสังสารวัฏ (วงจรอันน่าสงสาร) หนึ่ง ไปสู่อีกสังสารวัฏหนึ่ง

ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรกับช่วงเปิดเทอมมากนัก

ที่ต่างก็แค่ไม่ต้องถ่อไปเรียน (แต่ก็ต้องถ่อไปคณะเพื่อคุยกะ อ.อยู่ดีแหละ T^T)

4.

เรื่องสุขภาพ

- ยังแพ้อากาศอยู่บ้างในตอนเช้า เริ่มชินละ

- น้ำหนักช่วงนี้เพิ่มจากช่วงซัมเมอร์ 55 โล มาเป็น 59 โล

- หลายคนทักว่าดูมีน้ำมีนวลขึ้น (หน้ากุบวมขึ้นว่างั้นเหอะ)

5.

เรื่องเพื่อนๆ

- เพื่อนในรุ่น : ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่

ที่ผ่านมาสัปดาห์นึงก็เรียนแค่ 2 วัน ส่วนใหญ่เจอกันในเฟซมากกว่า

แถมกุเป็นคนไม่ติดเพื่อนอีก ก็เลยไม่ได้อยู่กับเพื่อนมากเท่าเทอมก่อน

และหนำซ้ำยังเป็นเทอมที่หนักกว่าเทอมก่อนหลายเท่าด้วยแล้ว

เราเลยใช้เวลาอยู่กับตัวเราเองมากขึ้นไปอีก

แต่หลังปิดเทอมไปจะมี workshop อ.โสรีช์

เป็นโอกาสที่ดีมากที่จะได้ไปอยู่กับเพื่อนๆหลายวัน ^^

- เพื่อนในกลุ่ม Me myself

เพิ่งได้เจอกันเมื่อศุกร์ที่แล้ว ก็อัพเดทกันไปเยอะอยู่

แล้วก็มีโปรแกรมทัวร์ไปด้วยกันในช่วงปลายปีนี้ด้วย ^^"

(จ่ายค่าเดินทางหนักจนแอบตะลึงเหมือนกันว่าเพื่อนกุจะทำทัวร์แบบเป็นล่ำเป็นสันเลยหรือไงวะ ฮ่าๆๆๆ)

6.

เรื่องกุ๊กกิ๊ก

- ไม่มี

- ขยายความหน่อยก็ได้... ไม่มีแฟน ไม่มีคนมาจีบ ไม่ไปจีบใคร อะไรทั้งสิ้น

- เทอมนี้จะเอาไรกะกุนักหนา ทำงานหนักแอ๊ก เลยต้องสลัดเรื่องนี้ทิ้งไป

ไม่งั้นถ้ามัวจมกะเรื่องนี้นะ ป่านนี้ก็คงนั่งอยู่กับกองงานต่อไปอีกเป็นภูเขานั่นแหละ

- ข้อดีอย่างนึงของการแปลงร่างเป็นมนุษย์งานในเทอมนี้ คือ ไม่เปลืองใจดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ !!!

ก็...มันจะมีความเครียดเรื่องงาน เข้ามาแทนที่ซะมากกว่า อ่ะนะ...

7.

เรื่องเป้าหมายชีวิต

- เหมือนจะถอยหลังลงคลองแล้วหล่ะ

แต่เมื่อวานฉุกคิดขึ้นมาได้ ก็เลยกลับลำ

แต่ยังไม่ได้กลับมาเต็มลำ อย่างน้อยปีนขึ้นมาจากหลุมที่ตกลงไปได้ (ไม่ใช่หลุมรักแน่นอน)

พอปีนขึ้นมาก็ยังยืนอยู่ ยังไม่ได้เดินไปข้างหน้า

- ปีหน้าจะอายุ 25 แล้ว มีโปรเจ็คที่คิดไว้ในใจเกี่ยวกับตัวเราเองอยู่

เป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของการเดินทางไปสู่เป้าหมายสูงสุดในชีวิต

ที่เขียนไว้ตรงนี้เผื่อวันนึงเรากลับมาอ่านจะได้เช็คตัวเองด้วยว่าหลุดออกไปจากเส้นทางมั๊ย

(จะได้ช่วยเตือนสติตัวเองได้ ^^)

เงามืด

2011-09-02T19:07:00.002+07:00

สิ่งที่กุกลัว กำลังจะเป็นจริง???

หลังจากที่เห็นเค้าลางของอะไรบางอย่าง...

สิ่งที่กุไม่อยากให้เกิด มันเกิดขึ้นเสียแล้ว... 1 ก้าว

แต่กุจะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อกุไม่สามารถควบคุมมันได้

นั่นหมายความว่า เมื่อมีก้าวที่ 2 ... 3 4 ไปเรื่อยๆ จนถึงก้าวที่ 10

ความกลัวของกุจะต้องเพิ่มขึ้นด้วยหรือ?

และที่สำคัญที่สุด... นั่นไม่ใช่เรื่องของกุ

แต่เป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบ..ของคนอื่นชัดๆ

วิบากกรรมของคนอื่น ก็ควรจะปล่อยให้เค้าได้รับผลเอง ถูกมั๊ย?

ท้ายที่สุดแล้วกุคงช่วยอะไรไม่ได้ และทำได้แค่รอให้ถึงวันนั้น วันที่่เค้าจะเสียใจ

ขอบคุณที่โชคชะตาส่งแบบฝึกหัดการปล่อยวางมาให้กุ

กุจะใช้บทเรียนที่ได้จากเรื่องนี้ให้คุ้มค่าที่สุด :)

...?

2011-08-14T23:40:00.002+07:00

วันนี้ทำกลุ่ม เหนื่อยมาก โคดของโคดเหนื่อย

แทบจะหมดแรง . . . แต่

ที่ผ่านมาได้เสียงตอบรับจากน้องๆเป็นจำนวนมากว่า

เข้ากลุ่มแล้วรู้สึกดี อบอุ่น มีความสุข ได้ประสบการณ์ดีๆ

บางคนได้อะไรเยอะมาก ไปด้วยกันกับเพื่อนๆเค้าได้ดีขึ้น

บางคนที่ไม่รู้จักกันเลย เค้าก็สนิทกันมากขึ้นได้

และที่สำคัญที่สุดเลยคือ มีน้องหลายคนที่ได้ประโยชน์ตรงตามวัตถุประสงค์ของกลุ่มที่เราทำ

เท่านี้เราก็ดีใจมากแล้ว

มันเป็นกำลังใจให้เราเดินต่อไปได้ดีเลยหล่ะ . . . ตอนที่เค้าเขียนมาว่าชีวิตเค้ามีอะไรดีขึ้น

มันเป็นความภาคภูมิใจที่เราได้เป็นส่วนประกอบเล็กๆอันนึงในชีวิตของกันและกัน

เราไม่อยากได้ A วิชาฝึกงานหรอกนะ

แต่เราอยากจะมอบสิ่งดีๆให้กับ member ทุกคนหน่ะ (มันสำคัญกว่าเกรดซะอีก)

แต่ขณะเดียวกัน ที่ผ่านมาเราเองก็ได้สิ่งดีๆจาก member มาด้วย

เทอมนี้เราผ่านมา 4 กลุ่มละ

เป็น 4 กลุ่มที่มีอะไรให้เราได้ย้อนกลับมาทบทวนชีวิตของตัวเราเองทุกครั้ง

ขณะที่พวกเขาเติบโต เราเองก็เติบโตไปพร้อมๆกับพวกเขาด้วย

เราพอจะเริ่มเห็นภาพแล้วว่า พี่ๆหรือ อ.ที่ผ่านกลุ่มมาอย่างโชกโชน

เค้าก็จะต้องได้รับประสบการณ์จากกลุ่มมาชนิดที่เรียกว่าไล่เรียงไม่ถูก

เรายังรู้สึกอยู่เลยว่าเรื่องการทำกลุ่มตอนนี้ความสามารถเราเป็นแค่เศษขี้ธุลีเล็บของรุ่นพี่และ อ.อีกหลายท่าน

สิ่งที่เรียนรู้จากสัปดาห์นี้ หลักๆคือ

ในเรื่องราวของคนอื่น บางทีจะมีโจทย์ชีวิตของเราเองซ่อนอยู่ในนั้นด้วย...

บางครั้งการที่เราแก้โจทย์คนอื่นได้ เราก็จะแก้โจทย์ตัวเองได้ด้วยตามมา

(เปรียบเปรยเฉยๆประมาณว่า รักษาคนอื่น ก็เหมือนรักษาตัวเอง ไรงี้)

สิ่งที่เปลี่ยนไป

2011-08-04T22:28:00.002+07:00

อ. บอกว่า คนที่เรียน Counseling จะละเอียดและไวต่อการรับรู้มากขึ้น

ซึ่งเราเองก็พบว่านั่นเป็นสิ่งที่มีอยู่ใน อ. และรุ่นพี่ๆ counseling มากมายหลายคน

โดยส่วนตัวเราเองตั้งแต่เรียน ป.ตรี จิตวิทยา

การที่ได้ลงเรียนวิชา counseling หลายตัว มันก็มีส่วนทำให้เราละเอียดขึ้นกับการรับรู้

พอมา ป.โท จนกระทั่งตอนนี้ แม้จะยังไม่ถึงระดับของรุ่นพี่ๆ หรือ อ.

แต่เราก็รู้สึกได้กับตัวเราเองว่ามันต่างจากตอน ป.ตรี ...

มันไม่ใช่แค่ใช้ได้ในทางการเรียนหรือไรนะ

แต่กับชีวิตประจำวัน ทุกวันที่่ผ่านไป เหตุการณ์หลายอย่าง

ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร แต่มันเป็นความไว

มันมีความไวกับตัวเอง แล้วก็ไวกับคนอื่น

----------------------------------------------------------

ซึ่งหากจะพูดถึงความไว ...ตอนนี้มีคนๆหนึ่งที่เรากำลังสงสัยอยู่.........สงสัยมานานมากแล้ว

Room of ill omen.

2011-07-28T10:52:00.003+07:00

มีคนบอกเราไว้ว่า บริเวณห้องสโมฯนั้น

เป็นสถานที่ที่มีกลิ่นไอแปลกประหลาดแฝงอยู่

ซึ่งหลายคนที่ไม่อยากเข้าห้องสโม เพราะความรู้สึกเหล่านี้

เขาบอกว่า แทบจะไม่มีใครอยากเข้าไปอยู่ในนั้น

ยกเว้นคนประเภทเดียว คือ "คนที่ใช้ห้องสโม" - เป็นคำที่ดูเผินๆจะไม่ค่อยมีอะไร แต่ความหมายก็ลึกอยู่

เหมือนเจ้าของประโยคจะหมายถึงใครสักคน ในขณะเดียวกันก็หมายถึงใครหลายคน

ซึ่งก่อนแรกเราก็รู้สึก แต่ไม่ได้ชัดขนาดนี้ จนกระทั่งมีคนๆนี้มาเล่าให้ฟัง

ทำให้เรารู้สึกถึงความแตกต่างของสโมที่ตึกเหลืองนี้

กับสโมเดิมที่ชั้น 16 สมัยนั้นที่ให้ความรู้สึกเป็นที่พักผ่อนได้ดีหลังเลิกเรียน

(มีโซฟา มีโต๊ะ มีคอมพิวเตอร์ มีแอร์ ห้องก็กว้างกว่า โปร่งกว่า ไม่อับ)

หลายคนอาจจะไม่ต้องพูดถึงเรื่องสโมห้องใหม่นี้มากมายเท่าไหร่

แค่สังเกตก็รู้ว่า ไม่ใช่ที่ๆจะเข้าไปขลุกอยู่ในนั้นได้นานๆ

(ยกเว้นคนบางคน อย่างที่กล่าวมาแล้ว)

ถ้าถามความเห็นส่วนตัวของเรา (ไม่นับเรื่องสัมผัสแปลกๆ)

เรารู้สึกว่าหน้าห้องสโมเป็นส่วนที่น่าอยู่มากกว่าสโม

ในสโมมียุงชุกชุม เข้าไปแล้วอบๆ อากาศก็ไม่ถ่ายเท แอร์ก็ไม่มี เข้าไปในนั้นแล้วมันร้อนกว่าข้างนอกห้อง

แม้ว่ากีตาร์จะอยู่ในห้องสโม แต่คนส่วนใหญ่ก็จะหยิบมันไปเล่นที่อื่นซะมากกว่า เช่น หน้าห้อง หรือห้องกนจว.

เราพบว่าหลายครั้งที่เราไปห้องสโม เราจะรู้สึกว่านี่เป็นที่ๆไม่น่าเข้าไป

มันมีคลื่นของอะไรบางอย่างอยู่ในห้องนั้น

บางทีเข้าไปอยู่นานๆก็จะรู้สึกว่าพลังงานของเราถูกดูดไปด้วย

นอกจากนี้ ห้องสโมใหม่ยังเป็นสถานที่ที่นำพาความโชคร้าย

เรื่องราวความซวยของคนหลายคน ก็เกิดขึ้นด้วยห้องสโมนี้เป็นส่วนสำคัญส่วนนึงเช่นกัน

สองสามวันนี้เพิ่งได้กลิ่นเหม็นเน่าในห้องสโม

(อาจจะเป็นกลิ่นหนูตาย?)

หรือมีเราคนเดียวที่ได้กลิ่นนี้???

2011-07-18T09:02:00.002+07:00

เทอมนี้้เรียนหนักโคสๆ

T_________T

แต่เป็นเทอมที่ได้อะไรเยอะมาก . . .

ความคิดความเข้าใจเดิมๆที่มีมาตั้งแต่ ป.ตรี เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อได้มาฝึกงาน :)

Float and Sink

2011-06-03T21:37:00.004+07:00

จม และ ลอย.....

บางทีชีวิตเราก็ลอย

บางทีชีวิตเราก็จม

เวลาที่เราจม เราไม่อาจเป็นอิสระ

เสรีภาพของเรามันหายไป

มีแต่โซ่ตรวนที่กักเราไว้

หลายครั้งเราเองก็ยินดีที่จะอยู่กับมัน ทั้งรู้ว่ามันอึดอัด

เวลาที่เราลอย เรารู้สึกสบาย

เราเป็นอิสระจากสิ่งที่ร้อยรัด และรั้งเราไว้

เราจะทำอะไรก็คล่องตัว และทำได้อย่างสบายใจ

เราจะปราศจากความกลัวในการก้าวต่อไปข้างหน้า

บางครั้ง การมีพันธะกับบางสิ่งอาจต้องแลกมาด้วยอิสรภาพ

การที่เราผูกติดกับใครสักคนมากจนเกินไป

ทำให้เราขาดอิสรภาพในการเป็นตัวเอง

การผูกติดกับสิ่งอันเป็นที่รักยิ่ง..

ก็จะทำให้เราขยับเขยื้อนตัวลำบากมากขึ้น

หลายครั้งเรายินดีที่จะอยู่กับสิ่งที่เราจม

และถ้าจะต้องขาดมันไปสักวัน หรือเห็นมันเปลี่ยนแปลงไปจากที่เคย

เรากลับเกิดความกลัวขึ้นมาอย่างสุดใจ

เพราะเราไม่เคยเห็นโทษของการจม...

เราเห็นแต่คุณสมบัติที่ดีของสิ่งเหล่านั้นในเบื้องแรก

อย่างไรก็ตามวันนึง สิ่งเหล่านั้นก็ต้องเปลี่ยนไป หรือจากเราไปอยู่ดี

ซึ่งมันก็คือระเบิดเวลาดีๆนี่เอง ที่ผูกไว้กับตัวเรา

เมื่อสิ่งนั้นแปรเปลี่ยนหรือจากเราไปไม่เหมือนเดิม สิ่งดีๆที่อยู่กับเรากลับกลายเป็นอดีตไปเสียแล้ว

ดูเหมือนมันจะกระชากวิญญาณของเราไปกับห้วงอดีตนั้นด้วย

ใจเราก็จะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ . . .

นั่นก็เป็นเหมือนละครที่มีผู้รับบทมาแล้วนับไม่ถ้วน...

...

2011-06-02T17:42:00.002+07:00

...อย่าให้ความตั้งใจดีของเรามาทำให้ตัวเรารู้สึกแย่ในภายหลัง...

ทำอะไรไปแล้วผิดพลาด

ต่อให้ผิดพลาดมากแค่ไหน

ก็ยังดีกว่าไม่ได้ลงมือทำเลย

เสี้ยวหนึ่งของชีวิต . . . ที่สวนโมกขพลาราม

2011-06-01T20:43:00.000+07:00

เสียงใบไม้ไหวในวูบแรกที่เดินก้าวผ่านเข้าประตูรั้ว

พร้อมๆกับบรรดาต้นไม้สูงใหญ่เขียวชอุ่มที่ร่ายรำกันอยู่สองฝั่งข้างทางเดิน

มันค่อยๆซึมซาบเข้ามาในห้วงการรับรู้ ชำระปัดเป่าใจที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันแห่งเมืองกรุงออกไปได้บ้าง

ที่รู้คือ ผมมาที่นี่พร้อมกับความคาดหวังว่าจะได้อะไรกลับไป...

ราวกับว่าที่นี่มีขุมทรัพย์อะไรบางอย่างที่ล้ำค่ากับชีวิตมาถูกฝังไว้ และผมมาเพื่อที่จะขุดค้นหามัน

ซึ่งสำหรับการเดินทางมาในครั้งนี้ มีเวลาประมาณ 7 วันเพื่อที่จะหามันให้เจอ

บางทีหากจะให้กล่าวถึงสิ่งที่เราฝันไว้ กับความจริง มักจะสวนทางกันเสมอ

และการแสวงหาครั้งนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

เมื่อลองกลับไปค้นดูสัญญาเก่าๆในห้วงความคิดเดิม

มีแต่ข้อสังเกตอะไรก็ไม่อาจทราบได้ ดูแปลก...สัตว์ที่อาศัยอยู่ที่นี่ ค่อนข้างมีคุณภาพ

- เริ่มตั้งแต่ตุ๊กแก เป็นสัตว์ที่มีการกล่าวขานกันในหมู่เพื่อนฝูงว่าน่ากลัว และที่นี่คือถิ่นของพวกเขาเหล่านั้น

ผมมาที่นี่ แต่ยังไม่เจอตุ๊กแกต่อหน้าต่อตาเลยแม้แต่ตัวเดียว เห็นเพียงมูลสีดำสนิทก้อนเล็กๆของมันที่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า

และบางครั้งก็จะมีเสียงตุ๊กแกดังขึ้น แต่ท้ายที่สุดผมก็ไม่เห็นโฉมหน้าของมันอยู่ดี

แต่เพื่อนบางคนได้พบเจอแล้วก็ถือว่าเป็นความโชคดีของพวกเขา

- ไก่ ไม่รู้เป็นเพราะว่าผมไม่เคยเห็นความสามารถพิเศษแบบนี้มาก่อนหรือไม่

แต่ที่รู้ๆคือ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นไก่บินขึ้นต้นไม้และหลังคา บริเวณรอบๆสวนโมกข์นั้น

เดินไปก็จะเจอไก่พาลูกของมันไปด้วยกัน ซึ่งเป็นทัศนียภาพอันน่ารักอย่างหนึ่งระหว่างครอบครัวของสัตว์โลก

นอกจากนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นไก่ฟักไข่บนเก้าอี้พลาสติกด้วย

แต่แอบรู้สึกเสียดายที่มีคนมองไม่เห็นไปขยับเก้าอี้พลาสติกเข้าโดยไม่ทันมอง

ไข่จึงตกลงมาแตก หัวใจของแม่ไก่เองก็คงแตกสลายไปด้วย ส่วนตัวผมเองก็หดหู่เล็กๆ... อนิจจา...

- สุนัขและแมว เป็นสัตว์ที่ฉลาดมาก พวกมันเลือกที่นอนบนโต๊ะทานอาหาร

เมื่อพวกเราไปถึงที่สวนโมกข์จึงทราบทีหลังว่าเรากำลังทานอาหารอยู่บนที่นอนของพวกมัน

นี่เรามาแย่งที่นอนของพวกมันเพื่อทานอาหารหรือนี่ . . .

- ลิงป่า ณ ที่แห่งนี้ ตัวใหญ่มากและดูอ้วนล่ำ ขนเตียนๆ สีไข่ไก่

นานๆผมจะได้มีโอกาสเจอมันสักทีหนึ่ง

มันสามารถสู้กันเองบนต้นไม้เหนือศีรษะของพวกเรา แล้วมันก็ไม่ร่วงหล่นลงมาเสียด้วย

นอกจากนี้ลิงที่ผมเห็นยังมีระบบพรรคพวกของมันเองเสียด้วย

ลิงที่ตัวเล็กกว่าประมาณสองสามตัวดูเหมือนจะเป็นลูกน้องของมัน ก็วิ่งตามกันไป

- เขียดน้อยสีแดงอมชมพู คอยอยู่เป็นเพื่อนผมยามเหงาในบางคราวที่ผมต้องอาบน้ำตามลำพังหลังบ้านพัก

มันเกาะอยู่ข้างเสาแล้วก็ร้องเรียกหาเพื่อนของมัน

บางทีก็กระโดดไปกระโดดมาระหว่างเสากับบ่อน้ำตรงกลาง (ที่พี่เจเรียกว่าหม้อสุกี้)

มีครั้งหนึ่งมันตกลงมาขณะที่พวกเรากำลังทำวัตรเย็นอยู่ มีเสียงคนร้องออกมาและพวกเราซึ่งอยู่ด้านหลังก็หันไปดู

ตามลำตัวมันมีเมือกเหนียว ซึ่งแฮ็คผู้เป็นคนไปจับต้องถูกมันได้บอกกับผมว่า จับแล้วมือเหนียว ติดเมือกมาเสียด้วย

แต่จะว่าไปแล้วเขียดก็ดูน่ารักดีนะ ผมคิดว่าอย่างนั้น ขอแค่อย่ากระโดดพุ่งใส่หน้าผมก็พอ

- ยุงป่า ซึ่งตัวใหญ่กว่ายุงธรรมดาและกัดแทบจะไม่ปล่อยเลยทีเดียว

ยุงที่นี่มักจะไม่กลัวตะไคร้หอม แต่จะกลัวยากันยุงยี่ห้อ ซอฟเทล

ผมฉีดซอฟเทลขวดเล็กๆที่คุณแม่ให้มา ก่อนที่จะฉุกคิดและหันกลับไปมองข้างขวดและพบว่า ...มันหมดอายุแล้ว

ซึ่งยุงคงไม่ชอบซอฟเทลที่หมดอายุแล้ว มันจึงแทบจะไม่มากัดผมเลย ยกเว้นยุงตัวที่จมูกไม่ดีจริงๆ ก็จะมากัดผมได้บ้าง

...การสังเกตเพื่อนร่วมโลกตัวน้อยๆ ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของผมจากการเดินทางครั้งนี้

ขณะที่ผมสังเกตสัตว์เหล่านั้น มันก็เป็นความสุขเล็กๆอย่างหนึ่งเช่นกัน นี่คือสิ่งที่ผมได้สัมผัสมาแล้ว

จะว่าไปบางทีสัตว์น้อยก็มีอะไรบางอย่างที่เป็นรายละเอียดยิบย่อยไม่แพ้มนุษย์

ตอนแรกผมคิดแค่ว่ามาที่นี่เพียงเพื่อสังเกตแต่ข้อธรรมในสวนโมกข์เพียงอย่างเดียว ไม่ใช่มาเพื่อสังเกตสัตว์น้อยๆ

แต่ผมก็พบว่าขณะที่อยู่ในสวนโมกข์ หลายครั้งที่ผมหลับขณะฟังเทศน์ฟังธรรม

ซึ่งเรื่องนี้ก็พูดยากเหมือนกัน เพราะไม่ใช่สิ่งที่ผมสามารถจะบังคับได้ กล่าวคือบางทีร่างกายเรามันก็ไม่ไปกับใจเรา

แม้เราจะตั้งใจมากแค่ไหน แต่สุดท้ายเราก็ทนความง่วงไม่ไหว หลับไปทั้งๆที่นั่งอยู่อย่างนั้นแหละ

มาอยู่ที่สวนโมกข์นี้ แน่นอนว่าผมไม่ได้พบกับความสะดวกสบาย

วันแรกๆที่ผมนอนหมอนไม้ ทำเอาหลับๆตื่นๆไปทั้งคืน วันหลังๆผมก็เริ่มปรับเปลี่ยนดู

จัดการเปลี่ยนหมอนไม้เป็นเป้ของผมแทน (หลังจากนั้นผมก็หลับสนิทไม่มีตื่นกลางดึกอีกเลย)

ที่นี่ไม่มีน้ำอุ่นให้อาบเหมือนขณะอยู่ที่บ้าน

ตอนหยิบขันแรกตักราดน้ำใส่ตัวนั้น ทำเอาผมร้องออกมาด้วยความเย็นยะเยือก

นอกจากนี้ ที่นี่ยังมีอากาศประมาณ 3 ฤดู ในที่เดียว ดูมีสีสันไปอีกแบบหนึ่ง

ช่วงกลางวันจะร้อนมาก ร้อนมากมาก มากมาก (ผมบ่นมากกว่านี้เมื่ออยู่ที่นั่นจริง)

บางวัน (ควรจะเรียกว่าแทบทุกวัน) ช่วงบ่ายๆ ฝนมักจะตกลงมาอย่างชุ่มฉ่ำ เก็บเสื้อผ้ากันแทบไม่ทันเลยทีเดียว

แต่สำหรับผม มันเย็นสดชื่นจริงๆ แล้วผมก็ชอบให้ฝนตกอยู่แล้ว เป็นกลิ่นไอที่ให้ความรู้สึกดีสำหรับผม

ส่วนตอนดึกๆ อากาศจะเริ่มเย็นผิดกับตอนกลางวันเลยทีเดียว จึงไม่แปลกถ้าที่สวนโมกข์จะยังคงมีผ้าห่มอยู่

แม้ว่าที่นี่ไม่ใช่อะไรที่คนทั่วๆไปปรารถนาอยู่แล้ว

แต่ผมก็สังเกตว่าที่นี่ก็ไม่เคยร้างจากผู้คนภายนอกเลย

ในทุกวันๆผมก็ยังเห็นคนมานั่งสมาธิ ปฏิบัติธรรม ฟังเทศน์ กวาดลานวัด สวดมนต์กันอยู่

จนวันสุดท้าย ผมพบว่าผมไม่ได้ขุดเจอขุมทรัพย์อะไรที่นี่เลย

มีคำถามหนึ่งที่ผมเคยถามกับตัวเองเมือเดือนก่อนว่า ชีวิตคืออะไร และชีวิตต้องการอะไร

หลังจากมาที่สวนโมกข์ ผมรู้สึกว่า จริงๆแล้วเราไม่ได้ต้องมาแสวงหาอะไรที่วิเศษมาก

อยู่สวนโมกข์ก็ลำบาก กลับมาที่บ้านก็มีความลำบากรูปแบบอื่นๆไม่แพ้กัน

ผมเคยคิดว่าสักวันจะปลีกหลีกหนีจากสังคมเมืองไปให้ไกลแสนไกลเพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวาย

ตอนนี้ผมกลับมองว่า ต่อให้เราหนีสังคมเมืองไป แต่ใจเรายังขุ่น ให้ไปอยู่ที่ๆเงียบสงบแค่ไหนเราก็ยังขุ่นอยู่ดี

แต่ถ้าใจเราสงบ เราก็อยู่ได้ทุกที่ ไม่ต้องหนีไปไหนอีก

ความลำบากไม่ว่าจะรูปแบบใดก็ตาม มันก็คือเสี้ยวหนึ่งของชีวิต

อย่างที่ภาษาพระเรียกว่าทุกขเวทนา คือลักษณะที่ไม่น่าพึงปรารถนาของสิ่งที่มากระทบใจเรา

มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เราจะหลบเลี่ยงสิ่งเหล่านี้พ้นไปได้ 100% ที่เราทำได้อย่างดีที่สุดก็คืออยู่กับมันด้วยความเข้าใจ

ณ สวนโมกขพลาราม. . .

เสียงระฆังดังกังวานไปทั่วอาณาเขตแห่งความจริงภายนอก และความจริงภายใน

บางครั้งระฆังก็เตือนสติให้เราหยุดคิด หยุดเสาะแสวงหาความสุข

พอหยุดเสาะหาความสุข มันก็เกิดความสงบสุขกลับมา

ชีวิตคืออะไร?

2011-05-10T14:49:00.002+07:00

เราใช้ชีวิตมาจนกระทั่งอายุ 24 ปีแล้ว

ยังมีคำถามหนึ่งที่ยังปรากฏอยู่ในห้วงความคิดว่า

ชีวิตคืออะไร?

So...

2011-05-04T10:51:00.002+07:00

ฉันไม่ใช่คนดีอย่างที่เธอคาดหวังไว้

ฉันคงทำตามที่เธอต้องการได้ไม่ทั้งหมดทุกอย่าง

ถ้าใจฉันไม่กว้างพอที่จะยอมรับความคับแคบของเธอได้

และใจเธอไม่กว้างพอที่จะยอมรับความคับแคบของฉันได้

เราจะอยู่ร่วมกันได้อย่างไร?

Epilogue

2011-04-30T14:28:00.002+07:00

เอาล่ะ จบ Season 2 ละ

ที่ผ่านมามีหลายเรื่องที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้น เป็นบทเรียนให้เรา

บางอย่างอาจไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก

แต่ไม่เป็นไร เพราะความแน่นอนคือความไม่แน่นอน

บนถนนสายชีวิตแห่งนี้ เราจะยังเดินต่อไป

มีไรต้องทำอีกหลายอย่างเนาะ...

^^

อะไรวะ

2011-04-29T10:18:00.002+07:00

เมื่อคืน ตี 1.20

ฝันว่าไปค่ายอะไรสักอย่าง มีพวกพี่ ป.โทจิตปรึกษาไปกันหลายคน

ก็หลายคนไปนอนแถวๆห้องน้ำ เพราะว่าตรงแถวๆที่พักมันมีคนอื่นมาพักด้วย เสียงดังกันใหญ่

แล้วก็จากนั้น ก็มีงูสีเหลืองทองตัวหนึ่ง ขนาดพอๆกับแขนเราแหละ

จู่ๆก็กระโดดมาพันต้นแขนเรา แล้วก็กัด!!

ในฝันเราตกใจพอสมควร แต่พอจะมีสติบ้างในฝัน เลยพยายามเช็ครอยแผลว่าเป็นงูพิษรึเปล่า

ดูว่ามี 2 เขี้ยวหรือ 3 เขี้ยว ไรงี้

ก็วิ่งไปหาพี่ลูกนัท ให้พี่ลูกนัทช่วยดูรอยงูกัด

พี่ลูกนัทหาดูแล้วไม่เจอรอยงูเลย . . .

แล้วเราก็ตื่น =o= !

ในที่สุด

2011-04-26T21:55:00.002+07:00

วันนี้เป็นวันที่สำคัญที่สุดวันนึงที่จะเปลี่ยนฉันไปตลอดกาล

ในที่สุด ฉันก็พ่ายแพ้

เธอเคยบอกฉันในวันที่เธอเสียใจว่า เธอรู้สึกเหมือนเป็นผู้แพ้

วันนี้ ฉันรู้สึกแบบเดียวกัน

จริงๆฉันรู้ตัวมาตลอดตั้งแต่แรกแล้วว่า ฉันแพ้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ฉัันจะแพ้เสมอ

บางคนแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม และฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

ถึงฉันจะแพ้ แต่ฉันก็ไม่เสียดาย เพราะฉันทำดีที่สุดแล้ว :)

A thing or two.....

2011-04-18T21:58:00.003+07:00

เคยมีใครสักคน ได้บอกฉันมา

ว่าคนเราจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่อาจคาด

เมื่อเป็นเช่นนั้นไซร้

ทำเยี่ยงไร

ฮ่าๆๆ

เราก็ไม่ประมาท

อย่างน้อยเราก็...อืม ไม่เสียดายละ ทำดีที่สุดแล้ว (มั๊ง ฮ่าๆๆ)

ละเมอ?

2011-04-12T14:33:00.002+07:00

วันนี้ตอนประมาณตี 2 หลับอยู่แหละ ก่อนนอนก็กอดหมอนข้างไว้

พอรู้สึกตัวก็แบบว่า รู้สึกโล่งๆ คือหมอนข้างหายไปนี่เอง

เลยควานหาหมอนข้างด้วยอาการงัวเงีย (เป็นหมอนรูปทรงโดนัท)

ไม่ได้นอนทับไว้ ไม่ได้อยู่บนเตียง แล้วหมอนมันหายไปไหน

ก็เลยชะโงกลงไปดูบนพื้น เพราะเคยทำหล่นพื้นข้างๆที่นอน (แต่นานๆทีจะเกิดขึ้นแบบนี้)

ก็ไม่เจออีก....

อ้าวกุโดนผีหลอกแล้วไง หมอนไปไหนวะ? ใต้เตียงรึเปล่า

แต่หมอนบ้าไรมันจะร่วงแล้วกลิ้งลงไปใต้เตียง ทั้งๆที่ใต้เตียงแคบเกินกว่าจะให้หมอนกลิ้งเข้าไปได้...

ก็ยอมลุกมาเปิดไฟดูให้ชัดๆเลยว่าหมอนอยู่ไหน !!

ดูใต้เตียง ไม่มี....

เลยเดินออกมาจากเตียง

ปรากฏว่าหมอนอยู่บนพื้นกลางห้องนอนซะแล้ว ห่างออกไปหลายเมตร

แล้วมันจะไปอยู่ตรงนั้นได้ไง แปลกจริงๆ

ก็สันนิษฐานไว้หลักๆคือ

1. ละเมอปาหมอนไปไว้กลางห้องนอน ดูเป็นข้อสันนิษฐานที่ปกติที่สุดละ เหอะๆๆ

2. วิญญาณ something เอาหมอนเราไปเล่น
(แอบน่ากลัวนิดนึง ที่เกิดขึ้นกลางดึกงี้ ฮ่าๆๆ แม้จะเคยเห็นวิญญาณมาแล้วก็เหอะ)

จริงๆเรื่องคล้ายๆงี้เคยเกิดขึ้นมาทีนึงแล้ว

เคยเอาตะกร้าผ้าครอบหัวไว้ เพราะยุงมันชอบมากัดชอบมาตอมหูตอมหน้า เลยใช้วิธีนี้จะได้ไม่โดนยุงรบกวน

วันรุ่งขึ้นตื่นมาก็พบว่าตะกร้าผ้ามันกระเด็นไปไกลติดมุมห้องตรงหน้าประตูเลยทีเดียว

maybe อาจเพราะเราหายใจไม่ออกรึเปล่า ร่างกายเลยเกิด reflex หยิบแล้วเขวี้ยงทิ้ง ??? เหอะๆๆ

อภิมหามรสุมสากกระเบือยันเรือรบ

2011-04-08T13:15:00.003+07:00

อัพเดทช่วงปิดเทอมอันแสนจะ... นะ

ช่วงนี้เป็นช่วงซวยอย่างแรง

(เรื่องหลายอย่างมันมาสุมๆกันช่วงนี้พอดี)

1. สองสามสัปดาห์ก่อน เป็นหวัด อากาศเปลี่ยนฉับพลัน หนาวโคด

และเหมือนจะเป็นหวัดแล้วก็มีไข้ นี่ยังไม่เท่าไหร่ ต้องข้อต่อไป...

2. เข้า ICU เพราะภูมิแพ้ระดับรุนแรง บวมแดงทั้งตัวจนหายใจไม่ออก

ไปถึง รพ.ก็เป็นลมหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์พอดี (ความดันตก เลือดไม่ไปเลี้ยงสมอง)

คือถ้าไม่ตัดสินใจไปโรงพยาบาลวันนั้น หรือพ่อพาไปส่งไม่ทันนี่ คงตายไปแล้ว

ซึ่งตอนนี้แม้ว่าจะหายดีแล้วก็ยังไม่รู้ว่าแพ้อาหารหรือยาตัวไหน

แต่เบื้องต้นสันนิษฐานว่าเป็นเพราะไทลินอลที่กินเข้าไปก่อนหน้านั้น (ตอนที่เริ่มจะมีไข้)

ช่วงมกราเคยมีอาการแพ้ครั้งนึงหลังกินไทลินอลไป 1 เม็ด

คราวนี้กิน 2 เม็ด ไม่รู้เกี่ยวมั๊ย แต่หมอบอกว่าความแรงของอาการไม่เกี่ยวกับขนาดของยา

อีกเดือนคงได้รู้ผล ตอนนี้ยังตรวจไม่ได้ หมอบอกว่าต้องรอเซลล์ภูมิแพ้ในร่างกายลดลงก่อน

3. ออกจากโรงพยาบาลมา เป็นริดสีดวง

ถ่ายแล้วมีเลือดออกมาด้วยอ่ะ แบบตอนอยู่รพ.ไม่ค่อยได้ถ่าย เอาแต่นอนซมอยู่บนเตียง

พอออกจากรพ.มาเลยได้เรื่องเลย

ก็พยายามกินน้ำเยอะขึ้น แล้วก็กินนมเปรี้ยวบ่อยขึ้น

หลังๆนี่หายดีแล้ว ตอนถ่ายนี่นั่งลุ้นตลอดว่าจะมีเลือดหยดลงมาทีหลังรึเปล่า ฮ่าๆๆ

4. ไม่รู้จะจั่วหัวเรื่องว่าไรดี แต่เอาเป็นว่า

ตอนแรกเหมือนทุกอย่างจะดำเนินไปตามปรกติ

แต่มีวันนึงที่เราตัดสินใจผิดไปนิดเดียว นิดเดียวเท่านั้น... (เรื่องของ choice)

เคยมั๊ยแบบเวลาทำข้อสอบแล้วตอบผิด มารู้เฉลยทีหลัง

แบบ ถ้าไม่ทำอย่างนี้ จะไม่เกิดอะไรยืดเยื้อตามมาเป็นหางว่าว

นั่นแหละ พอรับผลจากการตัดสินใจนั้นไปเรียบร้อย

ค่อยมาเสียดายทีหลังว่ากุไม่น่าเลือกทางนี้เลย ฮ่าๆๆ ( "สมมติว่า" หัวเราะทั้งน้ำตา)

อืมม มันเป็นผลที่ค่อนข้างจะแรงกับสุขภาพกายและใจเราทั้งสองสถาน

เหมือนกับโดมิโน พอล้มตัวนึง มันพังไปทั้งแถบ

ตอนนี้เราก็ตกที่นั่งลำบากแบบนั้นแหละ ฮ่าๆๆ (T^T)

อืม แต่อะไรที่เราพลาดไปแล้วเรากลับไปแก้ไม่ได้แล้ว...

เราควรจะอยู่กับสิ่งที่เหลืออยู่ ละกันเนาะ

อะไรที่เราแก้ไขได้เราก็จะค่อยๆแก้ไป อะไรที่แก้ไม่ได้ก็ช่างมัน

5. ก่อนเปิดเทอมเราจะต้องเจอกับเรื่องใหญ่อีกเรื่องนึง

สำหรับเราแล้ว มันเป็นเรื่องใหญ่กว่าการสอบไฟนอลซะอีก ฮ่าๆๆ แค่คิดก็หนาวแล้ว

เพราะมันไม่ใช่แค่ข้อสอบ แต่มันเป็นโจทย์ของชีวิตจริงๆ ที่เดิมพันด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้

เหมือนจะพร้อมแต่ยังไม่พร้อม เพราะตอนนี้สภาพจิตใจยังไม่โอเคดี เราพอจะรู้ตัว

เหมือนจะกลัว แต่ก็ต้องฝ่าออกไปให้ได้ ต่อให้ยังกลัวอยู่ ก็ต้องพังทลายมันออกไปทั้งๆที่ยังกลัวนั่นแหละ

--------------------------------------------------------------------------------------

พรุ่งนี้จะเป็นยังไงนะ...

ชีวิตคนเราดำเนินต่อไปได้ด้วยความหวัง

ความหวังที่ว่าชีวิตจะต้องมีวันที่สดใส และจบเรื่องราวที่เลวร้ายได้ซะที

ความทุกข์ต่างๆเหล่านี้ ที่เราต้องพบเจอ ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปซะทีเดียว

มันก็เป็นขั้นตอนนึงที่จะช่วยให้เราเข้าใจเวลามีใครมาปรึกษาเราในอนาคต... :)

ปล. หลังๆเรารู้สึกว่าตัวเองเริ่มกลายเป็น lone wolf มากเข้าไปทุกที

แก้ปัญหาเองตามลำพังมันก็ได้ฝึกเยอะอยู่หรอก แต่บางทีจะดีกว่าถ้ามีคนมาช่วย

หรือเพราะมันเป็นแค่ช่วงปิดเทอม?

ลมหนาวเดือนมีนา

2011-03-19T16:16:00.003+07:00

แล้วก็นะ...

ตอนเดือนธันวา มีลมร้อนละ

คราวนี้พอมาถึงเดือนมีนา เจอลมหนาวปะทะเข้ามาอย่างจัง

ตอนนี้คออักเสบแบบว่าไม่ไหวแล้ว

อากาศหนาวมาก ยังกะเมืองนอกแหนะ

โอยจะบ้าตาย

อดทน อดทน และอดทน

2011-03-12T00:28:00.003+07:00

...อดทนเวลาที่ฝนพรำ

อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง

ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ

ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ

อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจ

อย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย

น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย

หากไม่รู้จักเจ็บปวด...ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ...

(ฤดูที่แตกต่าง : บอย โกสิยพงษ์)

-----------------------------------------------------------------------

ถ้าจะให้อดทนอย่างนี้ไปเรื่อยๆ คงไม่ไหวเป็นแน่

สักวัน สิ่งที่แบกรับไว้ จะไม่อาจแบกไว้ได้อีกต่อไป

และถึงวันนั้น เราจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงซะที

ยังไงวันนั้นก็จะมาถึงอย่างแน่นอนในไม่ช้านี้

อีกไม่นาน...

---------------------------------------------------------------------------------

คำถามมากมายที่ยังไม่มีคำตอบอะไรทั้งนั้น

อีกหลายเรื่องที่อยากจะรู้

สักวันก็คงจะได้รู้กัน...ถ้าวันนั้นมาถึง

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

2011-02-08T23:30:00.001+07:00

การกระทำของคนเรา 99% ประกอบไปด้วยเจตนา

การบอกว่าไม่ได้เจตนาหรือไม่ได้ตั้งใจ

เป็นเพียงการปกป้องรักษาภาพตัวเองไว้ให้ดูดีเท่านั้น

ใจหนึ่งก็รัก อีกใจก็เจ็บ

2011-01-31T12:45:00.001+07:00

มีทางสองทางที่ให้ฉันต้องเลือก
เลือกอยู่ทำดีกับเธอ หรือตัดเธอไปจากใจ
มันเป็นสองทางที่ต้องตัดสินใจ
เมื่อเธอนั้นไม่ได้รัก ก็ควรจะไปจากเธอ

ทั้งที่ฉันทำเพื่อเธอทุกอย่าง
แต่ไม่มีวันที่เธอจะมองเห็น
ทั้งที่รู้แต่ใจก็ยังลังเล
ฉันควรจะอยู่หรือไป

ใจหนึ่งก็รัก อีกใจหนึ่งก็เจ็บ
เจ็บที่ยังรักเธอข้างเดียวอยู่ร่ำไป
ใจหนึ่งก็คิดจะเดินไปให้ไกล
แต่อีกใจยังไม่กล้าพอ
เพราะรู้ว่ายังขาดเธอไม่ได้

คำลาสักคำไม่จำเป็นต้องเอ่ย
แค่จากเธอไปอย่างนั้น และอย่าได้หันกลับมา
มันคงง่ายดายไม่ต้องเจ็บค้างคา
ถ้าหากจะยอมตัดใจ เจ็บหนักไปเลยหนึ่งครั้ง

ทั้งที่ฉันทำเพื่อเธอทุกอย่าง
แต่ไม่มีวันที่เธอจะมองเห็น
ทั้งที่รู้แต่ใจก็ยังลังเล
ฉันควรจะอยู่หรือไป

ใจหนึ่งก็รัก อีกใจหนึ่งก็เจ็บ
เจ็บที่ยังรักเธอข้างเดียวอยู่ร่ำไป
ใจหนึ่งก็คิดจะเดินไปให้ไกล
แต่อีกใจยังไม่กล้าพอ
เพราะรู้ว่ายังขาดเธอไม่ได้

ยังมี่เธออยู่ในสายตา
แต่มันเหมือนไม่มีหวังที่จะคว้าเธอให้อยู่ข้างฉัน
ให้ฉันทำอย่างไรต่อไป ให้ฉันเดินต่อไปอย่างไร
เมื่อเธอไม่รัก เมื่อเธอไม่รัก

ใจหนึ่งก็รัก อีกใจหนึ่งก็เจ็บ
เจ็บที่ยังรักเธอข้างเดียวอยู่ร่ำไป
ใจหนึ่งก็คิดจะเดินไปให้ไกล
แต่อีกใจยังไม่กล้าพอ
เพราะรู้ว่ายังขาดเธอไม่ได้

ลมร้อนเดือนธันวา

2010-12-15T22:46:00.000+07:00

ไม่นึกว่าเดือนนี้จะร้อน = ="

ทำไมกรมอุตุถึงพลาดไปได้ ไอ่เราก็นึกว่าจะหนาวเว่อร์ๆซะอีกนะ

ว้าาาาา แต่เอาเถอะ

อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปแล้ว

เรามาอยู่กับสิ่งที่เราเหลืออยู่กันเถอะ ^^"

ฝัน(กลางวัน)

2010-11-25T17:08:00.003+07:00

ประมาณ 17 นาฬิกา

ตื่นมาพร้อมกับฝันที่ติดอยู่ในหัว

ฝันว่าอยู่ที่คอนโดที่ไหนสักแห่ง

แล้วก็มีฝนตก (ความแรงปานกลาง)

แล้วเราก็เดินลุยฝนใหญ่เลย = ="

ทั้งๆที่อยู่ในคอนโด แต่ด้วยความที่เป็นระเบียงเปิดเพดาน... เลยตัวเปียก

แต่มันก็เป็นฝัน และเฉพาะอย่างยิ่ง ฝันกลางวัน

(จริงๆต้องเรียกฝันตอนเย็นถึงจะถูก)

รอยต่อที่ชัดเจน

2010-11-14T21:29:00.002+07:00

วันนี้

หลายสิ่งแปรเปลี่ยนไปแล้ว อย่างชัดเจน

ชัดขึ้น

ชัดขึ้นทุกที

แต่นี่แหละ ชีวิต...

Report...

2010-09-16T23:59:00.002+07:00

0. Now the 4th guardian has appeared, with the horse figure.

Welcome. :)

1. สิ่งอันเป็นธรรมดา นำความสงบสุขมาให้กับชีวิต

2. อย่าพันผูก ยึดติด กับสิ่งอื่นหรือคนอื่น เพราะสิ่งอื่นหรือคนอื่นก็เปลี่ยนแปลงไปตามกฏธรรมชาติ

3. อย่าพันผูก ยึดติด กับตัวเอง เพราะตัวเราเองก็เปลี่ยนแปลงไปตามกฏธรรมชาติ

4. Why I still believe in that dream?
However, it makes me feel like reality than the others.
It has rooted in my mind for many years.

5. You will be awaken soon, according to my data.
Good Luck, SM.

Shortened

2010-08-07T12:31:00.002+07:00

เวลาบนโลกมนุษย์สั้นจริงๆ

กุจะต้องกลับมาอีกกี่รอบวะเนี่ย กว่าจะถึงฝั่ง T^T

Advice

2010-07-26T19:16:00.003+07:00

ถ้าความสงบสุขที่เรามีอยู่กับตัวอยู่กับใจเราหายไป

อย่าไปตามหาเอาจากภายนอก

เพราะเติมยังไงก็ไม่มีวันเต็มหรอก...จะบอกให้

3 นาที

2010-07-11T22:00:00.001+07:00

3 นาที

มีค่ากว่าที่คิด

3 นาที ที่พิมพ์บล็อกในครั้งนี้

มีค่ากว่าที่คิด

2 นาที ที่เหลือ ขณะนี้

มีค่าไม่ต่างจากนาทีที่แล้ว

เวลาไม่มีอยู่จริง จะยาวนานแค่ไหนก็ไม่มีอยู่จริง

ที่มีอยู่จริงคือ ตอนนี้ ขณะนี้ เท่านั้น...

ยื้อ

2010-06-16T20:30:00.010+07:00

สืบเนื่องจากละครแห่งชีวิตของกระผมใน season 2 นี่ เริ่มเห็นเค้าลางๆถึงความมีสาระของชีวิต

คือ Chapter 1 :: Episode 4 นั่นเอง

Episode นี้เป็นจุดเริ่มต้นหลักๆของการดำเนินเรื่องอย่างมีสาระตลอด Season 2 นี้

และอาจกินเวลาไปจนจบ Season 4 ก็เป็นได้

พอจะรู้ว่า หลังจากเริ่ม Season 2 นี้ไป เราจะพบกับเรื่องราวอันเข้มข้น และดราม่าสุดๆ

และหลายสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงกำลังจะปรากฏในอนาคตนี้

ซึ่งมันเป็นโจทย์ข้อนึงที่ยากที่สุดที่เคยเจอมาในชาตินี้เลยทีเดียว

ขอให้เราก้าวข้ามผ่านมันไปได้ด้วยเถิด...

อัญเชิญเพลงเปิด Season 2 ณ บัด now !!

---------------------------------------------------

เพลง ยื้อ
ศิลปิน Potato
ค่าย GMM Grammy

---------------------------------------------------

แค่ฝันว่าเธอจากไป ก็ร้ายแรงเกินกว่า
หัวใจคนจะทนรับไหว
ฉันจะไม่ยอมปล่อยมือเธอ
แม้ว่าต้องเจอสิ่งใดๆ

ตราบที่ฉันยังคงหายใจ
ต่อให้เป็นกฎเกณฑ์ของฟ้า
ต่อให้นี่คือโชคชะตา
จะขีดเขียนให้มันเปลี่ยนไป
เพียงเธอกอดฉันไว้ ก็ไม่ต้องกลัวสิ่งใด

จะยื้อทุกทาง กีดขวางเส้นทางนั้น
ถ้าทางที่มันจะทำให้เธอและฉันต้องห่างไกล
ชีวิตที่มีไม่คิดเสียดาย จะยังไงไม่ยอมเสียเธอ

แค่ฝันว่าเธอจากไป ก็ร้ายแรงเกินกว่า
หัวใจคนจะทนรับไหว
ฉันไม่มีทางยอมปล่อยมือเธอ
ให้ไปเจอสิ่งร้ายๆ

ตราบที่ฉันยังคงหายใจ
ต่อให้เป็นกฎเกณฑ์ของฟ้า
ทุกสิ่งแม้มีวันเลิกรา
แต่จะเขียนให้มันเปลี่ยนไป
เพียงเธอกอดฉันไว้ ก็ไม่ต้องกลัวสิ่งใด

จะยื้อทุกทาง กีดขวางเส้นทางนั้น
ถ้าทางที่มันจะทำให้เธอและฉันต้องห่างไกล
ชีวิตที่มีไม่คิดเสียดาย จะยังไงไม่ยอมเสียเธอ

วอนให้ท้องทะเล วอนให้ลมและดาว
เป็นพลังให้ฉันก้าวผ่านไป
สิ่งสุดท้ายที่มี เป็นดั่งลมหายใจ
ปล่อยให้ฟ้าพาไปไม่ได้

ทุกสิ่งทุกอย่างมีเลิกรา มันเป็นไปตามกาลเวลา
มีพลัดมีพรากมีจากไป คงต้องยอมทำใจ
คงต้องยอมเสียใจ อย่าขวางชะตานั้น
ปล่อยมันให้เป็นไป ชีวิตที่มีไม่คิดเสียดาย
จะยังไงไม่ยอมเสียเธอ

-----------------------------------------------------

ปล. ซีซั่นสองนี้ คงไม่มีแฟนเช่นเคย เพราะกูเลือกมาก เข้าใจ๊

รอเรียนจบก่อนค่อยหาดีกว่า กูรู้สึกว่าไม่พร้อมอย่างแรง และกูยังไม่เข้าใจตัวเองมากพอ

ดังนั้น "มีแฟนไปก็พากันล่มเปล่าๆ"

I lost

2010-06-15T21:28:00.004+07:00

เป็นการยาก ที่จะเห็นอะไรได้ชัดเจนในสภาพที่ใจหม่นมัว

ทุกครั้งที่มีปัญหาหรืออุปสรรคปรากฏต่อหน้าต่อตา ต่อใจเรา

นั่นคือครู คือโอกาส คือข้อสอบของชีวิต

มันจะมาเรื่อยๆ จนกว่าเราจะก้าวข้ามมันไปได้

เราพยายามอย่างมากที่จะไม่โยนความผิดของปัญหาใดๆไปให้คนอื่น

เมื่อปัญหาเกิดขึ้นที่ใจเรา ใจเราขุ่นมัว เวลาแก้ก็ต้องแก้ที่ใจเรา

ถ้าแก้ได้ เราอาจจะไม่ต้องวนลูปกลับมาเจอปัญหาแบบที่เป็นวงจรอุบาทว์เช่นนี้อีก...

ครั้งนี้เราแพ้ เพราะเราคิดมาก...

เพราะคิดคำเดียว

ถ้าไม่คิดอะไร ปัญหาก็เกิดไม่ได้...

Trapped

2010-05-19T00:57:00.003+07:00

Even I know what love is,

but I still fell in my own's trap... love disappeared

How do I survive without hurting anyone...

To love myself properly is so difficult.

Time Travel

2010-05-08T14:13:00.002+07:00

- @ now B.E.2010 -

A life seems so far,

but lives are so short indeed.

When I looked down at the familiar hand of mine,

unaware of any changes that time brings,(sigh)

...

...

..

..

.

.

no more thoughts needed.

From now, let me whisper to my soul,

"I'll be free, without any condition"

No need to wait anymore.

บัญญัติ 16 ประการ ในการดูแลตนเอง ^o^

2010-03-23T10:06:00.003+07:00

1. กินผักผลไม้เยอะๆ โดยเฉพาะพวกที่มีวิตามินซี กับ อี
2. ดื่มน้ำให้มากพอ โดยเฉพาะช่วงเช้าหลังตื่นนอน ซักแก้วสองแก้ว
3. กินมื้อเช้าด้วย เพราะร่างกายดูดซึมสารอาหารได้ที่ที่สุดช่วงเช้า
4. เลี่ยงอาหารที่มีแป้งสูง น้ำตาลสูง หรือไขมันสูง เพราะมันจะไปกองรวมอยู่ในร่างกายเรา
5. ระวังอย่าให้ท้องผูก โปรดระบายของเสียออกจากร่างกายทุกวัน
6. อย่านอนดึก เพื่อให้ร่างกายซ่อมแซมตัวเองได้ทัน
7. ออกกำลังกายเป็นประจำ อย่ามัวนั่งๆนอนๆขึ้นอืดจมกองไขมัน
8. no drink และ no smoking เพราะร่างกายจะเหี่ยวโทรมเร็ว
9. ใช้ผลิตภัณฑ์ที่มีค่า pH เทียบเท่ากับผิวหน้าของเรา ล้างหน้าวันละ 2 ครั้ง เช้า-เย็น ถ้าล้างหน้าบ่อยผิวจะแห้ง
10. ทากันแดด แม้จะอยู่ในที่ร่มก็ตาม รังสีก็ทะลุกำแพงได้ (คนไทย SPF 15 ก็พอ ถ้าใช้ SPF ยิ่งสูงผิวยิ่งแพ้ง่าย)
11. อย่าใช้ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวสุ่มส่สุ่มห้า อาจเกิดการแพ้ได้ ของแบบนี้ต้องเช็คกันดีๆ
12. ถ้ามีสิว ไม่ควรบีบ แคะ แกะ สิว เพราะสิวจะยิ่งอักเสบ และทิ้งรอยใหญ่กว่าเดิม
13. อย่ากังวลกับผิวหน้า ส่องกระจกเท่าที่จำเป็น เอาเวลาไปทำอย่างอื่นเถิด
14. ท่องไว้เสมอว่า ให้เค้าชอบเราในแบบที่เราเป็น ดีกว่าให้เราไปเป็นในแบบที่เค้าชอบ
15. หาอะไรที่สร้างสรรค์ทำให้ใจเบิกบาน ทำบุญทำทาน บำเพ็ญประโยชน์ ฯลฯ
16. ไม่เครียด ปล่อยวางบ้างอะไรบ้าง

เมื่อความรักเอาชนะความชอบ

2010-03-01T12:02:00.002+07:00

ความรักกับความชอบ อยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก

(แต่ผมให้นิยามไว้ไม่เหมือนกับที่ผมเคยเรียนมา ถ้าอยากรู้ลองอ่าน entry ก่อนๆ)

เสี้ยววินาทีใดที่มีความชอบ ความรักอยู่ไม่ได้

เสี้ยววินาทีใดที่มีความรัก ความชอบอยู่ไม่ได้

จนถึงวันนี้ในใจผม

ความรักเป็นฝ่ายชนะแล้วหล่ะ และความชอบกำลังจะหายไปจนหมด

ความคาดหวังที่เคยมี เคยแอบหวัง หรืออะไรก็ตาม ที่เกี่ยวกับความชอบ

มันถูกทำลายลงหมดแล้ว

อาจดูเหมือนว่า เจ็บ แต่ไม่ใช่เลย

มันคืออิสระต่างหาก และนี่คือสิ่งที่ผมว่าน่าดีใจกว่าเป็นไหนๆ

so from now on,

ผมก็สามารถปฏิบัติต่อคนที่ผม "เคยชอบ" ได้อย่างเป็นปกติแล้วหล่ะ ^^

Up Next!

2010-02-11T13:40:00.002+07:00

สอบสัมภาษณ์ผ่านแล้ว

ในที่สุดก็ได้เข้าไปเรียน ป.โทละ

^o^

จริงๆควรจะ T^T เพราะเรียนหนักแน่นอน (เพื่อนสปอยล์ไว้แล้ว)

The realm of darkness : part I

2010-02-03T13:15:00.004+07:00

เมื่อวานนี้ และวันนี้

ฝันเห็นคนที่เราไม่รู้จัก

เห็นหน้าชัดเจนมาก

แต่ไม่รู้จักว่าเป็นใคร...จำไม่ได้ซะแล้วสิ

ไม่น่าใช่คนๆเดียวกัน?? ในแต่ละครั้งที่ฝัน

สนิทกับเรามั๊ย คำตอบก็คือ ใช่... ในฝันหน่ะนะ

คนในฝันเมื่อวานมีระยะห่าง แต่ก็ยังถือว่าใกล้อยู่

แต่คนที่ฝันเห็นวันนี้นี่สิ สนิทเว่อร์ๆ

Your Own Miracle

2010-01-23T13:02:00.002+07:00

เพลงนี้เป็นเพลงประกอบจากเกม ดีเจแมกซ์ ที่เราเคยเล่น

ความหมายดีมากๆๆ ^^

ถ้าจะฟัง ลิงค์อยู่ข้างล่างนี่คับ
http://www.esnips.com/doc/6cd6a4da-96c1-4b5d-8b2d-4f0d5df6f3d1/01.-Ruby-Tuesday---Your-Own-MIRACLE

Your Own MIRACLE [3:06]
MUSICAL TECHNO POP
Composed & Arranged by Ruby Tuesday
Lyrics by Christine Jones
Sung by Christine Jones

Close your eyes.. take some time just to center your soul and be at one...
with the sky.. You can fly if you unfurl your wings to face the sun!
In your mind.. you will find all the power you need to get things done...
And your dreams.. they can seem like mere shadow of brighter days to come

Shoot for the moon! If you miss you will still be among the stars
Don't ever stop! If you never give up you are guaranteed to go far

#
Be your very own miracle
You can't win a race standing still. Go on
Pick those beautiful feet up from off the floor Rise and Sour
Be your very own miracle
Just believe you can, and you will. Have faith
Every goal that you make is a chain you break to set your spirit free!

Every page you have turned in this book of your life has led you here
Every step that you take you grow closer to conquering your fear

Dreams can come true! but they depend on you and how strong you are
Don't ever stop! If you never give up you are guaranteed to go far

#Repeat

เอาล่ะ

2010-01-22T22:05:00.000+07:00

เหลือแค่สัมภาษณ์

และรอดูผล

โอกาสติด 99.99%

เพราะคนสัมภาษณ์ 9 คน

เค้ารับ 12 คน อ่ะ - -"

แต่ที่น่าสังเกตมาก

1. สมัคร ป.โทวิธีพิเศษ คือสำหรับเด็กที่เรียนคณะจิตวิทยา จุฬา ป.ตรีมาก่อน

2. ทีนี้ พบว่า สาย counseling มี 7 คนสมัคร

ส่วนสาย I/O มี 2 คน สมัคร

แล้ว...จิตพัฒน์ฯ กับจิตสังคม ไม่มีใครมาสัมภาษณ์เลย

อยากทราบว่า ไม่มีน้องรุ่น 05 สนใจเลยเหรอ ในสองสาขานี้ ???

แนวโน้มคือ รุ่น 06 น่าจะมาเรียนป.โท counseling เยอะ เท่าที่ถามๆมา

เราเองก็มองเห็นอนาคตรำไรว่า

อนาคต counseling จะขยายตัวมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้

อีก 2 วัน

2010-01-19T19:56:00.000+07:00

อีก 2 วัน จะประกาศรายชื่อคนที่เข้าสอบสัมภาษณ์วิธีพิเศษแล้ว

คิดแล้วก็ตื่นเต้นเล็กๆ

แต่จริงๆก็มั่นใจอยู่แล้วว่าได้

เพราะเห็นภาพตัวเองในอนาคตเรียบร้อยแล้ว 555

อารมณ์ ณ จุดๆนี้ ก็อยากลุ้นบ้างอะไรบ้าง

แต่ลางสังหรณ์บอกมาแล้วว่าไม่ต้องห่วงเรื่องเรียนต่อที่นี่

มีคนมาบอกในฝันแล้ว...ว่าเส้นทางข้างหน้าไม่ยากลำบากอย่างที่คิด

คำตอบ

2009-12-24T12:13:00.000+07:00

ได้คำตอบแล้วหล่ะ...

สำหรับเรา ความรักคือความปรารถนาดีต่อผู้อื่น

โดยไม่สนใจว่า

เค้าจะหันมามอง มาให้ความสำคัญ มาเห็นคุณค่า หรือตอบแทนเรา

ความรักในมุมมองของเรา

คือภาวะที่เราไม่ตกเป็นทาสของความเห็นแก่ตัว กอบโกยเข้าตัวถ่ายเดียว

ถึงแม้ว่าสิ่งที่ทำ ...เพื่อสนองความปรารถนาของตนเอง (ความปรารถนาที่ให้ผู้อื่นมีความสุข) ก็ตาม

เป็นอาการที่หัวใจของเรา ปรารถนาดีต่อผู้อื่นอย่างเงียบเชียบและไม่ถือตัว ไม่คาดหวังให้ตัวเราเองเด่นออกมา

ณ ตรงนั้น ความรักจะไม่ได้ออกมาจากตัวตนของเรา

แต่ความรักจะออกมาจากความว่างในจิตใจเรา

ตรงจุดนี้ ทำให้เราเข้าใจว่า ความรัก ไม่ใช่ของเรา และไม่ใช่ของใครทั้งนั้น

ความรักจะปรากฎตัวชัดเจนในสภาพที่เราถูกแยกออกจากความอยากในใจ

ความรักเป็นของสากล ไม่ได้จำกัดว่าจะเกิดขึ้นกับคนนั้นคนนี้เท่านั้น

ขอเพียงแค่เขาเห็นแก่ตัวให้น้อยลง เนื้อที่ในจิตใจของเขาก็จะมากขึ้นจนพอเหมาะที่จะพบกับความรัก

ความรักในมุมมองของเรานั้น ปราศจากเงื่อนไขใดๆ

และไม่เลือกเป้าหมาย (ถ้าเลือกเป้าหมาย แสดงว่ายังมีความอยากเข้ามาเกี่ยวข้อง)

ความรักปราศจากความลังเลสงสัย ไร้ข้อกังขาใดๆ และไม่จำเป็นจะต้องให้ใครมายืนยัน

คนที่ประสบพบเจอ เห็นมันเท่านั้น ถึงจะรู้ว่ามีอยู่จริง

ความรักจะว่าไปก็เหมือนเรื่องผี

คนที่เคยเห็นก็ย่อมรู้อยู่แก่ใจเสมอว่าตัวเองเห็น จะแกล้งทำเป็นไม่เห็นผี ก็ไม่ได้

แม้ใครจะบอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ มีหรือไม่มีจริง ก็ช่างเขา ...

โดยไม่รู้ตัว เมื่อเรามองกลับไปบางครั้งเราจะพบว่า

คนที่ได้ความรักอย่างบริสุทธิ์ใจจากเราไปจริงๆแล้ว มักจะเป็นเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่รายล้อมรอบตัวเรานี่เอง

แต่คนอื่นๆที่เราชื่นชอบ คนที่เราหมายปอง หรือคนที่เราบอกว่ารักจะเป็นจะตายนั้น

เรากลับทำตรงกันข้าม (เพราะความชอบ ความอยากของเรามันครอบงำจิตใจ)

บางคนพอชอบเขามากแล้วไม่รู้ว่าเค้าจะชอบเราตอบมั๊ย

ก็ตีตัวออกห่าง ไม่พูดไม่จา หมางเมินเขา ไม่กล้าสู้หน้า

เพราะกลัวว่าตัวเองจะถลำลึกลงไปมากกว่านี้ กลัวจะพบกับความจริงที่ว่า เขาไม่อาจชอบเราเป็นการตอบแทนได้

หรือไม่ก็เข้าหาเขา พยายามหาทางที่จะได้พบหน้า พูดคุย ได้ยินเสียง ได้สัมผัส ฯลฯ

บางทีกับคนที่เราชอบ เรามักจะคาดหวังให้เขาเป็นดังใจอยากของเรา

จนบางทีเขาอึดอัดรำคาญ หลบหน้าเราไปเลยก็มี

ถ้าเป็นดังเช่นที่ว่ามานี้ เราอาจกล่าวได้ว่า

คนที่เราชอบนั้น มักจะไม่ได้รับความรักจากเราอย่างแท้จริง

เขากลับได้การตอบสนองตามความอยากความต้องการของเราไปแทน

เพราะสิ่งที่เราทำไปมักจะมีความเห็นแก่ตัวของเราเคลือบแฝงอยู่ในนั้น

หลายครั้งพฤติกรรมที่เรามีต่อคนที่เราให้ความสำคัญ

ก็เป็นไปด้วยความขาดๆเกินๆ คือไม่เข้าหามาก ก็ออกห่างมาก หาจุดลงตัวได้ยากยิ่งนัก

ในขณะที่คนทั่วๆไปที่เราพบหรือเราเจอในชีวิตประจำวัน

เราปฏิบัติต่อพวกเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติของเรา ไม่ต้องมาทำอะไรให้ดีเกินจริง

ไม่ต้องกลัวว่าจะกระโตกกระตากหรือเสียเรตติ้ง ไม่ต้องแอบไปหลบมุมนั่งเพ้อถึงเขา

เจอกันก็ทักทาย อยากคุยอะไรก็คุย ไม่คุยก็ไม่เป็นไร จะกินข้าวหรือไม่กินด้วยกันก็ไม่ว่า ฯลฯ

พวกเขาไม่ได้ตกเป็นเป้าหมายของความอยากในใจเรา

เราจึงสามารถเป็นตัวของตัวเองได้เสมอเมื่ออยู่กับพวกเขา

แต่ที่กล่าวมานี้ก็ไม่ได้หมายความว่า คนเราไม่ควรจะมีคู่ หรือไม่ควรจะมีแฟน

เราสามารถมีคู่ได้ มีแฟนได้ เพียงแค่เราต้องตามให้ทันความอยากของเรา

โดยเฉพาะความอยากที่จะให้คู่ของเราเป็นได้ดั่งใจเราปรารถนา

คู่ของเราก็คือคน มีชีวิตจิตใจ ทำอะไรเองได้ ตัดสินใจเองเป็น...เช่นเดียวกับเรา

ไม่ใช่ตุ๊กตา หุ่นเชิด หรืออุปกรณ์สนองความอยากของเราแต่ถ่ายเดียว

เราเองก็คงอยากให้คู่ของเราเข้าใจและยอมรับเราอย่างที่ตัวเราเป็นจริงๆ

เมื่อไหร่ที่เราเริ่มคาดหวังกับคู่ของเรา นั่นแปลว่าเราเริ่มหลุดออกจากความเป็นจริงแล้ว

ขอให้กลับมาสู่ความเป็นจริงตอนนี้ให้ทัน

ความอยาก และความคาดหวังที่มีต่อผู้อื่น มักจะนำมาซึ่งความผิดหวังเสมอ

เหมือนคนที่ซื้อล็อตเตอรี่ ถ้าซื้อสิบรอบ ก็ใช่ว่าจะถูกหมดทุกรอบ มันจะต้องมีรอบที่ถูกกินเงินให้เจ็บใจเป็นว่าเล่น

ดังนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ถ้าเมื่อไหร่ที่เราคาดหวัง ก็จะต้องมีเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจเราปรากฏขึ้นมาอย่างแน่นอน

โปรดอย่าลืมว่า ความอยากของเรา เป็นเพียงมายาภาพของความคิด

ซึ่งมันมักจะขัดแย้งกับความเป็นจริงของโลกเสมอๆ

สิ่งเหล่านี้จะเป็นตัวทำลายความสัมพันธ์ต่างๆที่มีต่อผู้อื่น

ไม่ใช่แค่เพียงเรื่องคู่ครองเท่านั้น แต่รวมไปถึงความคาดหวังที่มีต่อพ่อ แม่ พี่ น้อง ลูก ญาติ เพื่อน ฯลฯ ก็ส่งผลด้วย

สำหรับเรา การมีคู่ ไม่ใช่เพียงว่าจ้องตา ถูกอกถูกใจกันและกัน แล้วจะสามารถคู่กันได้ทันที

แต่มันคือการตัดสินใจร่วมเดินทางกันไปบนถนนสายชีวิตสายนี้

บางทีการเดินทาง เราอาจพบว่า มีใครสักคนที่กำลังเดินอยู่บนถนนเส้นเดียวกับเรา

และ ณ ที่ตรงนั้น เราจึงพบกัน และตัดสินใจว่าจะเดินไปพร้อมๆกัน

สิ่งสำคัญในการเดินทางร่วมกันคือ

เราต้องตามความคิดอยากภายในจิตใจของเราให้ทัน

อย่าให้มันเป็นผู้ลากเราไปกดขี่จนโงหัวไม่ขึ้น

ถ้าเราไม่ถูกมันครอบงำแล้ว เราจะเป็นอิสระและเป็นตัวของตัวเอง

หากเราเคยปลูกต้นไม้ ดูแลต้นไม้

จะพบว่าเราเป็นอิสระ และไม่เสแสร้งกับต้นไม้

คงไม่มีใครต้องแต่งหน้า แต่งตัว ทำผม ฯลฯ เพื่อเอาใจต้นไม้หรอกนะ จริงมั๊ย? (ถ้ามีบอกด้วย จะพาไปบำบัด)

คนที่เป็นตัวของตัวเองย่อมพร้อมที่จะรักผู้อื่น เหมือนผู้ที่รักต้นไม้

และคู่ที่ทำให้เราสบายใจ ก็คงจะเป็นดั่งต้นไม้เช่นกัน

เพราะเขาจะเป็นผู้ที่เราสามารถร่วมทางได้...โดยที่เราไม่ต้องไม่เสแสร้งแต่อย่างใด

ไม่ต้องเหนื่อยทำตัวให้ดูดีในสายตาของเขา

แต่จุดเริ่มต้นของสิ่งเหล่านี้อยู่ที่เรา เราคือผู้เลือกเองได้

ถ้าเราไม่เสแสร้ง เป็นตัวของตัวเองจริงๆ

คนที่คาดหวังให้เราเป็นนั่นเป็นนี่ รับไม่ได้กับสิ่งที่เราเป็น ก็จะค่อยๆหายไปจากชีวิตเรา(มันเป็นกลไกธรรมชาติน่ะ)

จากนั้น คนที่เขารับเราได้ ก็จะมาอยู่กับเราเอง

จะเห็นได้ว่าในการริเริ่มความสัมพันธ์กับคู่แบบ simple เรียบง่าย นั้น

เราไม่จำเป็นจะต้องเหนื่อยไปเป็นอะไรก็ไม่รู้..ที่เราไม่ได้อยากเป็นซักนิด

เป็นตัวของตัวเอง แล้วเค้าจะหาเราเจอเอง

แต่เมื่อมาคบกันแล้ว ถ้าพูดถึงการปรับตัวในชีวิตคู่หรืออะไรก็ตามแต่

ขอให้เกิดจากการพิจารณาของตัวเราเองประกอบกับ feedback ของคู่เรา

และพิจารณาอยู่เสมอว่ามีความอยากอะไรแอบแฝงมาในความสัมพันธ์หรือไม่

ถ้าเมื่อไหร่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง ขอให้รู้ว่าเป็นสัญญาณอันตราย

ถ้าเราหรือเขาไม่อาจกลับไปเป็นตัวของตัวเองได้ ความทุกข์ย่อมตามมาเป็นเงา

ทนความเจ็บปวดไม่ได้ก็ต้องมีอันเลิกรากันไป

ท้ายสุด.. ถ้าเราอยู่คู่กับใครแล้วมันมีความอยากเกิดขึ้นมากๆ ไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็ตาม

ทำนายได้เลยว่า อนาคตจะพบกับภัยพิบัติทางใจตามมาอย่างแน่นอน

ต่อให้อยู่กันได้ยืดยาว ก็ยืดกันแบบไม่มีความสุข

ขอพักเรื่องนี้ไว้แต่เพียงเท่านี้

จริงๆเรื่องคู่มันมีองค์ประกอบอะไรเยอะแยะเกินกว่าจะยกมาพูดให้ฟังได้

จะว่าไปแล้ว บทความนี้ผมเขียนราวกับว่าผมมีประสบการณ์โชกโชนนัก 555+

ทั้งๆที่ผมยังไม่เคยมีคู่เลยในชาตินี้ ^^"

หมอดูบอกว่า ดวงชะตาของผมไม่มีคู่หล่ะ (การเชื่อเรื่องดวงเป็นสิ่งไม่ดี งมงาย 555+)

ปล. อย่าเชื่อในสิ่งที่ผมเขียนมา

นี่เป็นเพียงมุมมองของผมที่อยากเอามาแบ่งปันให้อ่านเน้อ

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคร้าบ ^3^

ไม่มีชื่อเรื่อง

2009-12-04T10:44:00.000+07:00

ความรักคือการเสียสละ ?

หรือ ความรัก คือการเห็นแก่..ความต้องการของตัวเอง ?

การที่เราอยากให้คนอื่นมีความสุข

นั่นเราทำเพื่อสนองความปรารถนาของเรามิใช่หรือ (แต่เป็นความปรารถนาให้ผู้อื่นเป็นสุข)

Choices

2009-11-23T10:34:00.000+07:00

บางที แค่การตัดสินใจในเรื่องๆเดียว

มันก็ส่งผลอะไรตามมาที่เราคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

สำหรับผม ที่เห็นชัดๆก็เรื่องนึงเลย

<<โจทย์ : จงเลือกคำตอบที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง>>

ช่วงก่อนขึ้นปี 4 เทอม 2 : หลังเรียนจบจะทำไร

1.เรียนต่อโท จิตปรึกษา ที่คณะ (สมัครตอนนั้นยังทัน)

2.ทำงานที่บ้านไปก่อน แล้วต่อโทบริหารเมืองนอก (เพราะตอนนั้นสมัครไม่ทันแล้ว)

ดูไม่ยากเลยเนอะ สำหรับโจทย์ข้อนี้ มีแค่ 2 ตัวเลือกแค่นั้นเอง

ซึ่งวันนั้นเราตอบข้อ 2 ไป นั่นก็คือ

เราย้ายบ้านไปนอกกรุงเทพ ช่วยที่บ้านทำงาน รอเวลาเรียนต่อเมืองนอก

ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีข้อไหนถูกผิดหรอก

มันเป็นหลักตรรกะง่ายๆที่ว่า...

เราเลือกทางไหน ก็รับผลจากทางเลือกนั้นๆไป

สำหรับข้อ 1 เนี่ย

ถ้าวันนั้นผมเลือกที่จะเรียน ป.โทที่คณะ

ผมก็คงจะได้เรียนร่วมกะเพื่อนคนนึงในกลุ่ม (เหมียว) และเป็นรุ่นเดียวกัน

แต่เรื่องอื่นๆผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะไม่ได้เลือกข้อ 1 นั่นเอง

ส่วนการที่เราเลือกข้อ 2 นั้น

การที่เราย้ายบ้านออกไปไกล และทำงานจันทร์ถึงเสาร์

ทำให้เราห่างจากสิ่งที่เราคุ้นเคย (คณะฯ) มากขึ้น

จนบางที ระยะห่าง อาจทำให้เราลืมความรู้สึกที่เรามีให้กับทุกๆคนที่นั่น

แต่พอเอาเข้าจริงๆ ความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้หายไป มันยังคงอยู่

และอะไรบางอย่างจากข้างในกำลังเรียกเรากลับไป (ไม่ใช่หูแว่วนะ ^^")

ดังคำกล่าวของคุณทมยันตี ที่ว่า...

"มนุษย์รู้ว่า หัวใจตัวเองอยู่ที่ไหน ในที่สุด ร่างกายก็จะตามไปอยู่กับหัวใจจนได้"

"ถ้าวันนั้นผมเลือกที่จะเรียน ป.โทซะก่อน ผมคงไม่ต้องมานั่งเสียดายเวลา เหมือนในวันนี้"

ประโยคข้างบนนี้ ผมไม่อยากจะหยิบมาใช้ นี่เป็นแค่ตัวอย่างเฉยๆนะ

ผมไม่อยากจะใช้ประโยค if clause เกี่ยวกับอดีตที่ผ่านมาเท่าไหร่

ไม่ว่าจะเป็นเพราะผมคาดไม่ถึง

หรือเพราะผมมองข้ามเสียงจากข้างในตัวเอง

หรือเพราะพยายามจะเอาใจคนที่บ้าน

อะไรก็ตามแต่...

เรื่องที่ผ่านมาแล้ว ก็ขอให้มันแล้วไป อดีตเรากลับไปแก้ไม่ได้แล้ว

-----------------------------------------------------------------------------------

จากวันนั้นที่เรียนจบป.ตรี และย้ายบ้านมา

จนวันนี้ก็ประมาณ 8 เดือนได้แล้ว จะว่าเร็วก็เร็วนะ

เวลาบนโลกมนุษย์มันก็สั้นแบบนี้แหละ 555

ตอนนี้เราก็ได้เลือกแล้ว เป็นการเลือกที่สำคัญอีกครั้งหนึ่ง

เลือกที่จะเรียนต่อป.โท ที่คณะเดิมในปีหน้า

และการเลือกครั้งนี้ ไม่มีทางเลือกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง

ข้อสอบข้อนี้มีช้อยส์เดียวเท่านั้น...

จะไม่มีช้อยส์อื่นมาทำให้ผมเขวได้อีก

ทะเลใจ

2009-11-21T14:00:00.000+07:00

*แม้ชีวิตได้ผ่านเลยวัยแห่งความฝัน วันที่ผ่านมาไร้จุดหมาย

ฉันเรียนรู้เพื่ออยู่เพียงตัวและจิตใจ เป็นมิตรแท้ที่ดีต่อกัน

เหมือนชีวิตผันผ่านคืนวันอันเปลี่ยวเหงา ตัวเป็นของเราใจของใคร

มีชีวิตเพื่อสู้คืนวันอันโหดร้าย คืนที่ตัวกับใจไม่ตรงกัน

**คืนนั้นคืนไหนใจแพ้ตัว คืนและวันอันน่ากลัวตัวแพ้ใจ

ท่ามกลางแสงสีศิวิไลซ์ อาจหลงทางไปไม่ยากเย็น

คืนนั้นคืนไหนใจเพ้อฝัน คืนและวันฝันไปไกลลิบโลก

ดังนกน้อยลิ่วล่องลอยแรงลมโบก พออับโชคตกลงกลางทะเลใจ

ทุกชีวิตดิ้นรนค้นหาแต่จุดหมาย ใจในร่างกายกลับไม่เจอ

ทุกข์ที่เกิดซ้ำเพราะใจนำพร่ำเพ้อ หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข

(**,*)

ฉันเรียนรู้เพื่ออยู่เพียงตัวและจิตใจ เป็นมิตรแท้ที่ดีตลอดกาล...

so lonely

2009-11-11T11:13:00.000+07:00

คนอยู่ที่บ้านหลังใหม่ก็เยอะ แต่ทำไมมันคนละอารมณ์...

กับตอนอยู่บ้านเดิมแล้วมีเพียงไม่กี่คน + อยู่ในห้องคนเดียวบ่อยไป ไม่เห็นเป็นไร

ตอนนี้

เหงาได้อีกวะกุ..

คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ สมัยยังเรียนอยู่ที่มหาลัย

คิดถึงพวกนั้น ทั้งหลายทั้งปวง

ชาติเศษจะได้แวะไปที่คณะทีนึง

ไม่มีครั้งไหนที่ห้วงเวลาจะหมุนกลับมาลงที่รอยเดิม

ไม่มีอะไรที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก

อะไรที่ผ่านไปแล้ว เปลี่ยนไปแล้ว ไม่อาจคืนมาได้

ต่อให้เราไปเรียน ป.โท จริงๆ

มันก็จะไม่เหมือนเดิมอีก

เพื่อนๆ น้องๆ จะไม่ใช่หน้าเดิมๆที่กุเคยชินมา

ยิ่งเวลาผ่านไป

กุยิ่งรู้สึกห่างจากคณะ ห่างจากสโม ห่างจากเพื่อน ห่างจากรุ่นน้อง มากขึ้นทุกที

นี่เป็นกฎธรรมชาติ "ทุกสิ่งจะต้องเปลี่ยนแปลงไป"

และกุคงต้องใช้เวลาทำใจนานพอสมควรกับการเปลี่ยนแปลงนี้

กุได้แต่หวัง อย่างน้อย 1 ปี ที่ทำงานที่บ้าน...

จะมีเวลาดูแลตัวเองให้พร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่คณะในอนาคต

จะเหงาไปกว่านี้ท่ามกลางกลุ่มผู้คนหรือไม่ ยังไงก็ตามแต่

ก็จะต้องผ่านมันไปให้ได้

ปล. ข่าวดีอย่างนึง เหมียวบอกเราว่าปีหน้า ตึก 100 ปีจะเปิดศูนย์ counseling ซะที

สำหรับเก็บชั่วโมงฝึกงานเด็กป.โท

ประจวบเหมาะกับตอนกุเข้าไปเรียนโทปีหน้าพอดี

หวังว่าจะได้ใช้ที่นั่นบ่อยๆนะ ><"

Questions

2009-11-10T11:01:00.000+07:00

Why is it, the more I believe I could depend on someone
once more, I end up being lonely in return?

Are there any antidotes that will make my heart not getting hurt again?

If every step taken out into the world will go towards,
dampening my innocent smiles,
then from now on, I'll be alone, that's fine.

คิดต่าง

2009-07-15T10:26:00.000+07:00

คิดต่างกัน...

แหมะไว้ก่อน

2009-02-05T00:59:00.002+07:00

เด๋วมาเขียน

ตอนนี้งานเข้าเยอะมากถึงมากที่สุดดดดดดดดด

(แต่ยังเจียดเวลาไปเล่นเกมได้)

ชมภาพน่ารักๆไปก่อนละกันนนน ^o^